WVC WINTERSWIJK

Opgericht: 11 oktober 1912
Voorzitter: R.J.C.Willink

(Wie kan mij helpen aan de geschiedenis van W.V.C?)

WVC Winterswijk

NIEUWE ROTTERDAMSCHE COURANT
DINSDAG 22 JANUARI 1924

EEN GEANIMEERDE VOETBALWEDSTRIJD
Bij den Zondagmiddag te Winterswijk gehouden voetbalwedstrijd W.V.C - Zwolsche Boys schopte de aanvoerder van het Zwolsche elftal dien van W.V.C. een been stuk. Spoedig waren dokters aanwezig om hulp te verleenen. De wedstrijd werd direct gestaakt en de politie nam de Zwollenaren, die daar als woeste spelers bekend staan, onder bescherming, om handtastelijkheden te voorkomen. De Zwollenaren vertrokken spoedig per auto.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

W.V.C 1934-1935

Knielend v.l.n.r.: Wiggers, Henk Meerdink en te Strake.
Middeldste rij v.l.n.r.: Horst, H.van ’t Laar en Brummelstroete.
Derde rij: Leemrijse, Wormgoor, Grijsen, Grijsen, Wiggemans, Bruggers, Jan Woordes, Jan Deunk.

WVC Winterswijk 1955

W.V.C.Winterswijk 1951-1952

Juniorenelftal W.V.C. 1951-1952. Knielend van L n R. Henk Lammers, Gerrit Kroezeman, Wim Hesselink, Jan Honderslo, Jan ten Dolle ?, Staand van L n R, Leider Jan Honderslo, Hennie Siebelink, Karel Schreurs, Martin Roerdinkholder, Gerrit Ribbink, ?, Bertus Memelink, Hennie Meinen, Herman Lobeek, Henk Jansen.

W.V.C. WINTERSWIJK 1952-1953

Juniorenelftal W.V.C. 1952-1953
Knielend van L n R. Berti Udo, Joop Hofstee. Henk Lammers, Wim Hesselink (Keeper), Bennie Meinen en zijn neef Bennie Meinen. Staand van L n R. ?, Bertus Memelink, Jan Hannink, Henk Nijenhuis, Jacob van Otten en
Leider Wim van het Kaar.

VV WINTERSWIJK

Opgericht: 21 mei 1921

De oprichting

Voetbalvereniging Winterswijk is 21 mei 1921 opgericht. Deze vereniging is ontstaan door een fusie tussen twee Winterswijkse verenigingen, de Winterswijkse Boys en Hercules. Dit verklaart ook waarom vv Winterswijk vaak de Boys word genoemd, de oude naam van een van de twee gefuseerde clubs. De oude speelgronden van Hercules lagen aan de Waliënsestraat, ze moesten dus verhuizen naar een ander terrein. De spelers genaamd, Putto, Zidion, Zweverink, Dijkgraaf, Bekker, Schepel, te Wieske, Grevink, Lammertink, Nees en Beiers vormden in de beginjaren van de fusieclub de basisopstelling.

Tien jaar later had de nieuwe club zijn eerste jubileum, zouden de roodbaardjes wel voor een dubbel feest zorgen? Hierop werd ook wel gezegd: ’vooruit jongens, laat het geen vraag voor ons zijn, doch de waarheid’.

In het jaar 1932 kwam de hoofdconsul van de NVB (Nederlands Voetbalbond, de K kwam er pas later bij) de heer Boeljon het nieuwe terrein van de Boys (eigenlijk vv Winterswijk) keuren. De heer Boeljon sprak met lof over het keurige speelveld, terwijl hij eveneens over de terreinafrastering zijn grote voldoening uitte.

In 1933 werd er in Winterswijk gesproken over een fusie tussen de clubs WVC en vv Winterswijk. De vergadering hierover was op 11 januari 1933. Op 13 januari was het al bekend dat de fusie mislukt was. Zowel in de vergadering van WVC als bij de vergadering van vv Winterswijk is de mogelijkheid van de fusie door de meerderheid verworpen, helaas dus voor de mensen die wel wat zagen in die fusie. Het ene moment praten de beide clubs nog over een fusie en het andere moment kunnen ze elkaar niet uitstaan. Dit blijkt wel weer uit de wedstrijd die ze tegen elkaar speelden tijdens het zilverenbal toernooi. Zelden of nooit had men een dergelijke vertoning meegemaakt tussen de beide Winterswijkse verenigingen. Als kemphanen vlogen ze elkaar om de nek. Dat het maar bij vier weggestuurde spelers is gebleven had op dat moment niemand gedacht.

Twee jaar na de plannen om te gaan fuseren werd de ploeg spelend aan de Jaspersweg, vv Winterswijk kampioen. Dit gebeurde onder zeer mooie omstandigheden. Er waren maar liefst 400 toeschouwers bij de kampioenswedstrijd tegen Varsseveld, die gewonnen werd met een magere 1-0. Naderhand werden de spelers op de schouder genomen.

De oorlogsjaren

Zoals de hele maatschappij beïnvloed werd door de tweede wereldoorlog, zo had ook het voetbal, dus ook vv Winterswijk, te lijden onder de Duitsers. Door de Duitse bezetting was het niet meer mogelijk op de oude manier door te voetballen. Om toch competitief te kunnen voetballen werd er een noodcompetitie opgezet. Volgens de heer Breuer (Winterswijks scheidsrechter van 1943 tot 1997) was dit een van de leukste competities ooit. Het normaal hoger voetballende WVC kwam op eens bij de Boys in de competitie evenals de wat lagere voetballende clubs uit het Woold, Ratum, Miste en ander buurtschappen. De heer Breuer, die ook in de oorlogsjaren al actief was als scheidsrechter, was nooit lid geweest van vv Winterswijk. Het was namelijk niet mogelijk om als lid van de Boys, wedstrijden van de Boys te fluiten. En als "sympathisant van de Boys" zoals hij zichzelf noemt, wou hij wel aan de Jaspersweg kunnen fluiten.

Naast de nood competitie werd er ook geregeld tegen de Engelse Tommy’s gespeeld, zowel tijdens als vlak na de oorlog. Zo wist de heer Breuer nog een leuk voorval te vertellen: "Toen vlak na de oorlog Winterswijk weer tegen wat onbekendere clubs moest voetballen, speelde het 2e tegen een team waarvan een speler net terug was uit een werkkamp. Het verhaal ging rond in Winterswijk, dat deze tijdens de oorlog bij het beroemde Dynamo Moskou had gespeeld. Vele mensen stonden dan ook langs het veld om naar deze ster te kijken, maar wat bleek, deze speler kon nog geen deuk in een pakje boter schoppen."

Ook wist de heer Breuer nog een leuk voorval te melden van vlak na de oorlog. De spelers van Winterswijk 1 hadden een toernooi in het Duitse Stadtlohn en gingen allemaal op de fiets de grens over. Omdat de selectie er een paar dagen zou blijven hadden de spelers wat Nederlands koffie mee genomen, wat in die tijd strikt verboden was. Toen ze bij Huppel bij de grensovergang kwamen, zagen ze er enkele kinderen spelen van de Duitse douaniers. De spelers lieten de koffie duidelijk uit de zakken hangen, en het duurde dan ook niet lang of de kinderen hadden de vaders er bij gehaald. Deze hielden het elftal zo lang vast dat het muziekkapelletje dat de spelers op zou wachten al vertrokken was.

De rest van de Eeuw

Na de 2e wereldoorlog veranderde er in de beginjaren niet erg veel binnen de club. Dit was natuurlijk het gevolg van het feit dat de mensen en vooral de arbeiders het nog niet zo breed hadden vlak na de oorlog. Hier kwam begin jaren ’60 echter verandering in. Er werden 6 kleedkamers gebouwd. Twee aan de voorzijde van de kantine en vier aan de achterzijde van de kantine. De kantine werd er trouwens toen ook neergezet in de huidige vorm.

Ook sportief ging het V.V. Winterswijk in de jaren ’60 voor de wind. Jaren achtereen had V.V. Winterswijk in de hoofdklasse van de G.V.B. (Gelderse Voetbal Bond) gespeeld tot men in het begin van de jaren ’60 naar de 4e klasse K.N.V.B promoveerde. Het was als club een hele eer als je eerste elftal in een K.N.V.B. klasse speelde dit gaf een club een bepaald aanzien. In die jaren werden clubs uit de G.V.B. vaak aangezien als armzalige clubjes terwijl dit toch vaak helemaal niet het geval hoefde te zijn. In het seizoen ’66/67 maakte V.V. Winterswijk zijn grootste sportieve sprong voorwaarts door kampioen te worden in de 4e Klasse C. Dit betekende dus rechtstreekse promotie naar de 3e Klasse K.N.V.B. In het eerste elftal van die tijd speelden o.a.: Willem Vredenberg, vader van huidig eerste elftal speler Marco Vredenberg. Herman Beyers, ex trainer van V.V. Winterswijk, V.V. Ratum en vader van Jeroen Beyers die nog in de jeugd van VBV De Graafschap speelde. V.V. Winterswijk hield het nog twee jaar vol in de 3e Klasse alvorens het degradeerde naar de 4e Klasse.

In de jaren ’70 volgde ook nog de degradatie naar de hoofdklasse G.V.B. Dit betekende dat op het sportieve vlak V.V. Winterswijk dus weer terug bij af was. Ondertussen was wel een extra veld aangelegd. (veld 3 zoals het genoemd werd binnen de vereniging). Dit veld lag ongeveer op de plek waar zich nu het overdekte zwembad "Jaspers" ligt. Verder werd er op het niet gebruikte stuk grond achter de parkeerplaats een veldje aangelegd voor de pupillen.(tegenwoordig F’jes 6-8 jaar en E’tjes 8-10 jaar)

In de jaren ’80 ging het eindelijk weer beter. V.V. Winterswijk had vrij veel jeugdleden hetgeen erg belangrijk is voor amateurvoetbalverenigingen. Een van de grootste talenten die V.V. Winterswijk voortbracht was Jeroen Beyers. Op zijn 16e speelde hij al in de hoofdmacht als laatste man. Het is eigenlijk al uitzonderlijk dat een jongen van 16 in de hoofdmacht van een vereniging speelt, maar ook de positie die hij speelde (laatste man) betekende een zware taak. Het feit dat hij de verdediging moest leiden veroorzaakte nog wel eens een beetje irritatie bij andere eerste elftal spelers waaronder Jeroen Beyers’ oom Erik Beyers. Het is natuurlijk niet leuk om gecommandeerd te worden door je kleine neefje.

Na heel wat jaren in de hoofdklasse G.V.B te hebben gespeeld kwam hier in 1985 een einde aan. In de legendarisch geworden wedstrijd tegen Rijnland (4-0 overwinning) werd promotie naar de 4e Klasse veilig gesteld. In het elftal dat toen via nacompetitie promoveerde speelden o.a. Erik Harmelink, Ronald Silooy (achterneef van ex Ajaxcied Sonny Silooy) en Freddy Klapwijk, de beste keeper die V.V. Winterswijk gekend heeft. Ook werd er eind jaren ’80 een ondersteunend orgaan opgericht om de financiële mogelijkheden van V.V. Winterswijk groter te maken. Deze organisatie kreeg de naam Aktie ’91.

Een grote wens van V.V. Winterswijk was een overdekte tribune. Deze kwam er dan ook met financiële steun van Aktie ’91. In september 1989 was het dan zo ver. De nieuwe tribune werd met een groot vuurwerk geopend. In de begin jaren ’90 veranderde er niet zoveel binnen de vereniging. Hier kwam in het seizoen ’96/97 echter verandering in. Veld 2 en 3 moesten 180 graden gedraaid worden, omdat de gemeente de grond van veld 3 nodig had voor de bouw van het nieuwe zwembad. De club wilde graag zijn 3 velden behouden. Dus werd i.s.m de Gemeente Winterswijk besloten om de velden te renoveren. De velden werden 180 graden gedraaid zodat deze in de lengterichting van de Jaspersweg kwamen te liggen. Ook werd er een goed afwateringssysteem gemaakt zodat het water bij slecht weer makkelijk de grond in kon zakken. Ook werd er begonnen met het renoveren van de sterk verouderde kleedkamers. Deze werden geheel opnieuw betegeld en van nieuwe douches voorzien.

Sportief ging het in de jaren ’90 met pieken en dalen. In het seizoen ’92/93 was V.V. Winterswijk nog het dichtst bij promotie naar de 3e klasse. Thuis moest er gewonnen of gelijk gespeeld worden tegen V.V. Haaksbergen dat geen kans meer maakte op promotie. Voor 1500 toeschouwers werd er echter verloren met 2-4 waardoor promotie uitgesloten was. V.V. Winterswijk bleef in de 4e klasse tot het seizoen ’97/98. In de laatste wedstrijd tegen uitgerekend W.V.C werd er met 3-1 verloren ondanks de vele "Boyssupporters" die op de staantribune van het complex van W.V.C de ploeg ondersteunden. Het was echter niet genoeg V.V. Winterswijk degradeerde naar de 5e klasse. Dit is de klasse waarin het op dit moment ook voetbalt. Een zorgwekkend gegeven voor V.V. Winterswijk was echter wel dat het aantal jeugdleden sterk daalde. Zo waren er op dat moment maar 5 jeugdteams, dit was erg weinig. Gelukkig had het 7 seniorenteams, hetgeen best redelijk is.

Een nieuwe eeuw, een nieuwe weg in geslagen
De laatste jaren gaat het bij v.v. Winterswijk de goede kant op. Mede door een nieuw gekozen beleid stijgt het aantal jeugdleden en zijn er eigenlijk ieder nieuw seizoen weer nieuwe teams bijgekomen. Ook werd er begonnen met g-voetbal, dat enthousiast door veel mensen werd begroet. In het seizoen 2004 - 2005 werd de competitie afgetrapt met 9 jeugdteams, een g-team en 6 senioren teams. Het gekozen beleid heeft er verder aan bijgedragen, dat Winterswijk zich naar buiten toe erg goed neerzet. De krant, de internetpagina en andere lokale media maken dit mogelijk.

De veranderingen

Zoals al eerder is vermeld speelt Winterswijk al haast haar hele bestaan op sportcomplex Jaspers aan de Jaspersweg. De naam van zowel het sportcomplex als de weg zijn afgeleid van de naam van het café dat tot eind jaren 60 op het terrein stond. Qua complex is zeker het een en ander verandert. In het begin van haar bestaan had men slechts een veld ter beschikking. Meer was ook niet nodig, de club had gemiddeld drie senioren,- en twee juniorenteams. In de winter konden de teams trainen in de paardenmanege die ook op het sportcomplex stond (en nog steeds staat). De publieke belangstelling voor de voetbalwedstrijden is ook sterk afgenomen. Stonden er in de jaren 20 tot 50 gemiddeld 800 a 900 mensen langs het veld, anno 2000 ligt dit rond de 100. Als uitschieter was wel de wedstrijd Winterswijk-WVC (1997 uitslag 1-1 res.) ,toen waren er +/- 1000 betalende bezoekers aanwezig. Dat deze wedstrijd zoveel belangstelling trok is wel te verklaren uit de geschiedenis.

Zoals al bij het hoofdstuk de oprichting word vermeld is bijvoorbeeld in 1933 een wedstrijd compleet uit de hand gelopen. Al sinds de oprichting was er een groot onderscheid tussen beide clubs. Was WVC de club van de middenstand, de Boys was de club van de arbeiders, waar op neer werd gezien door de ’rijkeren’. Dit accepteerde men natuurlijk niet. Dat dit gevoel al die jaren is blijven hangen, wist ook de heer Breuer wel te vertellen. "Zelden liepen spelers over van Winterswijk naar het toch wat hogere voetballende WVC. Dit werd gewoon niet geaccepteerd binnen de vereniging. Een van de spelers die het toch deed was Jan Langenhorst. Deze speler kwam echter na een paar jaar alweer terug. Een van de laatste spelers die de overstap waagde was Daniel Sandman. In 1996 verruilde hij het rood-wit van de Boys voor het zwart-geel van WVC. In ’97 toen de Boys tegen WVC voetbalden voor de competitie, moest hij de strijd tussen de clubs goed hebben gemerkt. Leuzen als "Geel-zwart dat staat je niet" en "Sandman, Boysman" werden door de aanhang van de Boys gescandeerd. Ook spandoeken lieten dit zien. "Men bleef de Boys altijd trouw,"aldus Breuer. Er waren echter ook spelers die de Boys verruilden om bij een profclub te gaan voetballen. Frits Paauw en Herman, Rudi, Jeroen en Paul Beijers, waren spelers die bij de (jeugd van de) Graafschap hebben gevoetbald. Op dit moment is er geen ’Boysman’actief in het profvoetbal.

Tekst:B.ten Pas

vv winterswijk

FORTUNA WINTERSWIJK

Opgericht: 1 Augustus 1934

Uit:200 Jaar St.Jacobus Parochie-1995

VOETBALVERENIGING "FORTUNA WINTERSWIJK"
De huidige voetbalvereniging Fortuna is opgericht in 1934, om precies te zijn op 1 augustus van dat jaar. De naam Fortuna bestond al veel eerder. In 1922 was er al een katholiek voetbalclubje, dat zich zo noemde.

Omstreeks 1030 werd er opnieuw een Fortuna opgericht, hieruit kwam de huidige vereniging voort. Oorspronkelijk was Fortuna een vereniging waar alleen leden van het patronaat konden voetballen een zogenaamde patronaatsclub.
Dit was een vereniging onder bescherming en leiding van de roomskatholieke kerk. Na verloop van tijd wilden ook niet-patronaatsleden bij deze vereniging boetballen. Men besloot dit uit te proberen, maar in de ogen ban het patronaat verliep deze proef niet goed. Uit dit schisma kwamen twee verenigingen voort. De een was het oorspronkelijke Fortuna, de patronaatsvlub en de andere heette NOAD waar men in eerste instantie geen betekenis voor had. Later zou men de letters ironisch vertalen met: Nooit Onder Andermans Dwang. NOAD verhuisde naar een andere plaats, maar na een jaar vond men de situatie dermate onaangenaam, dat men overging tot hereniging (1934). De officiele benaming heette RKvv Fortuna Winterswijk.
Deze benaming zou eind 1967 over gaan in SV Fortuna Winterswijk. Men achtte "RK" discriminerend ten opzichte van niet-katholieke Fortunaleden.

Toen Fortuna net opgericht was, werd het bestuur gevormd door voorzitter H.J.Bekker, secretaris H.J.Rauwers, penningmeester H.J.Nijhuis en de heren H.Scharenborg en Th.Buil. Het bestuur had in die dagen een geestelijk adviseur, in de persoon van kapelaan Benneker. Deze geestelijk adviseur had als belangrijkste taak de vereniging advies te geven met betrekking tot katholieke aangelegenheden. Hij had ook een groot aandeel in de verzoening tussen Fortuna en NOAD.Eind jaren zestig werd de functie van geestelijk adviseur afgeschaft, omdat men zeker in sportief opzicht de aanwezigheid achterhaald vond.

In het eerste jaar van zijn bestaan speelde Fortuna nog in de Utrechtse Voetbal Bond (UVB). Tijdens de tweede wereldoorlog werd een nood-competitie ineglast om toch nog te kunnen spelen. Na de oorlog kwam men terecht in de Geldersche Voetbal Bond (GVB). In 1947 speelde Fortuna in de vierde klasse KNVB, een prestatie die tot op heden niet meer geevenaard is. Tegenwoordig speelt men in de tweede klasse GVB.

De geschiedenis van Fortuna is voor een groot deel bepaald door problemen omtrent locatie en accommodatie. In de eerste jaren speelde men op het Arrisveld, nabij het Rommelgebergte. Vervolgens werd in 1934 op een veld achter de Harmonie gespeeld. In 1936 had Fortuna via de katholieke jeugdbeweging beslag weten te leggen op een ander terrein. In 1940 werd dit terrein aangeboden voor 1600 gulden. Fortuna had geen geld en vervolgens werd het terrein gebruikt voor de bouw van de huidige zuivelfabriek. Voor de competitie van 1941-1942 werd een veld gehuurd van de WASV (Winterswijkse Ambtenaren Sport Vereniging). Dit terrein lag aan de Burgemeester van Nispenstraat en voldeed tot 1947. Dit was het jaar dat Fortuna voor het eerst vierde klasse KNVB zou spelen. Voor de aanvang van de competitie was men bang dat het veld afgekeurd zou worden, maar Voetbalvereniging Winterswijk schoot te hulp met zijn terreinen, op het sportcomplex Jaspers. In 1948 ging men in onderhuur bij WVC, alleen de lagere elftallen bleven bij Jaspers. Het definitieve einde aan de veldenproblematiek kwam pas in 1956, toen burgemeester J.B.Vlam Fortuna vroeg om op het pas aangelegde sportcomplex Zwanenberg te gaan voetballen. Fortuna 1 speelde hier als eerste een jaar en voor het seizoen 1956-1957 konden ook de lagere elftallen overkomen. Daar zitten ze tegenwoordig nog steeds.

Fortuna is door de jaren heen ook op andere terreinen dan voetbal actief geweest. In de eerste plaats fuseerde in het jaar 1967 de handebalvereniging Fortuna met haar voetballende naamgenoot. De handbalclub had op dat moment te kampen met grote organisatorische problemen. Na de fusie trad het enige bestuurslid dhr.Kuypers, toe tot het algemene Fortuna bestuur om de handbalzaken te behartigen. In september 1974 besloten beide clubs weer uit elkaar te gaan. Een van de oorzaken was het feit, dat de verschillen tussen voetbal en handbal toch te groot waren.

Een ander feit was, dat de handbalafdeling nu weer genoeg bestuursleden bij elkaar kon krijgen. Zeker ook het vermelden waard is het ontstaan van een wandelvereniging uit Fortuna. Deze vereniging heette "De Optimisten" en ontstond in een periode waarin de wandelsport erg populair was: 1935. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging de wandelvereniging weer ter ziele.

In 1989 ontstonden problemen voor Fortuna. Er was een terugloop in kwaliteit en kwantiteit. Een drastische vermindering van het aantal seniorenleden ging gepaard met een sterke vermindering van het aantal jeugdleden, in vergelijking tot 1980. Ook de animo kwam in gedrang; een kleine groep vrijwilligers moest alles doen. Daar komt bij dat Fortuna’s huidige onderkomen sportcomplex Zwanenberg, overeenkomstig bestemmingsplan Winterswijk-West op den duur zou moeten wijken voor de uitbreiding van het plaatselijke industrieterrein. De geplande termijn waarop Fortuna zou moeten verhuizen is ongeveer 5 jaar.

Men zat te denken aan opheffing van de vereniging en ook het woord fusie werd genoemd. Voor een venetuele fusie kwam uiteindelijk VV Vosseveld als beste kandidaat uit de bus. Dit gold voor zowel locatie, als ook voor faciliteiten en karakter van de club. In 1994 is het 60-jarig bestaan van de club gevierd. Het kon wel eens het laatste jubileum van het afzonderlijke Fortuna zijn geweest.

(LATER MEER)

Fortuna Kampioen 2kl.gvb 1962
Fortuna Kampioen 2 de klasse GVB 1961-1962

M.E.C.
MISTE EN CORLE

(Wie kan mij helpen aan de geschiedenis van M.E.C.?)

Opgericht: 15 mei 1945

Een voetbalclub oprichten gebeurt natuurlijk niet van de ene op de andere dag. Voordat M.E.C., zoals de club later werd gedoopt, officieel van de grond kwam werd reeds in de jaren dertig en oorlogsjaren gevoetbald. Tegenstanders waren o.a. Meddo, Ratum en Woold. Deze wedstrijden waren niet officieel en er was dus sprake van ’wild’ voetbal. Direct na de oorlog werden er definitieve plannen gesmeed om tot de oprichting van een echte voetbalclub te komen. Hiervoor was er een reglement nodig en als voorbeeld diende het reeds bestaande van W.V.C. Op een zondag werden bij bakker Assink op een kamertje door Jan Assink, Henk Krosenbrink en Herman Beestman op een schrijfmachine de nodige regels opgesteld waardoor M.E.C. officieel op 15 mei 1945 het levenslicht zag. Een van de eerste wedstrijden werd gespeeld tegen Engelse militairen die gelegerd waren in de school op de Haart. De wedstrijd werd ruim verloren, maar we waren de eerste Winterswijkers die tegen een Engelse ploeg speelden. De eerste competitiewedstrijd werd gespeeld tegen Ratum en verloren met 2-5. In de beginjaren kende M.E.C. vele lokaties. In het voorjaar 1949 werd er voor het eerst gespeeld op het huidige veld achter Den Tappen. Van training was in de beginperiode geen sprake. Al is er een periode geweest dat men in de winterperiode bij Cafe Bollen in de zaal trainden o.l.v. W. Vogel. Men was daar echter niet zo gelukkig mee, want Johan Boomkamp ging al vrij snel dwars door de houten vloer.
Bron:www.vvmec.nl

Mec 1960
M.E.C. 1960

SKVW

Historie

Historie van de voetbalvereniging SKVW.

1950-1960

Vanuit de gereformeerde jeugdbeweging, de WCJO, kwam het idee tot oprichting van een zaterdagvoetbalvereniging. Een eerdere poging,vlak na de oorlog, strandde vanwege te weinig belangstelling.In eerste instantie werd WVC benaderd met het verzoek om een zaterdagafdeling te starten. WVC had echter onvoldoende velden ter beschikking en daarom besloten Jan Westerink en Herman te Winkel medio 1950 om zelf een zaterdagvoetbalclub op te richten.De nieuwe club die bewust geen christelijke signatuur kreeg, werd in het begin SKV genoemd. Aangezien er in Wageningen al een club met die naam bestond werd er een W aan toe gevoegd en zo ontstond SKVW.Omdat de nieuwe vereniging in september haar competitiedebuut wilde maken , moest er snel naar bestuursleden worden gezocht. Namen van het eerste uur zijn: Jan Westerink, Herman te Winkel, Jan Bakker en Herman Goossens.In de beginjaren voetbalde SKVW haar competitiewedstrijden aan de Burgemeester van Nispenstraat. Het terrein, dat destijds het ambtenarenveld genoemd werd, bestond uit twee speelvelden maar was niet meer dan een kale zandvlakte met hier en daar wat gras. De omkleedruimte was een gammel houten hokje van twee bij twee en de scheidsrechters konden zich omkleden bij café Rooks.

In die tijd maakten ook de voetbalclub Fortuna (tot 1957), handbalvereniging WWV en de hockeyvereniging Avanti gebruik van dit complex.In 1954 was er al sprake van een juniorenteam. Enkele spelers van dat team waren: Gerrit Westerink, Henk ten Pas, Wolter te Winkel, Chris te Winkel en Harrie Simmelink.In 1954 werd het eerste kampioenschap gevierd, wat promotie naar de KNVB betekende.Aan het einde van het seizoen 1955-1956 werd er een nieuw veld op het complex in gebruik genomen, nadat in een eerder stadium het complex door de KNVB was afgekeurd.In het seizoen 1958-1959 bestond de eerste klasse slechts uit vijf ploegen. Er werd een anderhalve competitie gespeeld. SKVW werd voor de derde keer in haar bestaan kampioen. Helaas volgde er geen promotie omdat de promotiewedstrijden tegen Almen verloren gingen.

1960-1970

Begin jaren zestig liep het bestuurlijk niet zo gesmeerd. Op papier beschikte de vereniging wel over een bestuur, maar in de praktijk werd alles geregeld door Herman Goossens en vooral Gerard van Deventer. Er dreigde zelfs een royering door de KNVB. Dus werden er enkele mensen gevraagd om bestuurlijke verantwoordelijkheid te nemen. Zodoende werden John Duenk, Johan Vreeman en Wim Hemink nieuwe bestuursleden.De vereniging was toe aan een andere accommodatie en verhuisde naar de Dennendijk. Daar kreeg men de beschikking over een bijveld van WVC. Een goed veld met een prima houten kleedkamer. Minpunt was het ontbreken van een lichtinstallatie. WVC had al wel veldverlichting maar SKVW moest het doen met de straatverlichting.
Vier seniorenteams en twee juniorenteams speelden en trainden op maar één voetbalveld.Op 1 juli 1965 telde SKVW 112 leden. Vergeleken met het jaar daarvoor betekende dat een toename van 75%. Eén en ander betekende dat er per 1 november 1965 een ledenstop werd ingevoerd. Een jaar later stond de teller op 122 leden.Halverwege het seizoen 1965-1966 wordt de heer J.W. Hemink voorzitter, als opvolger van de heer B.Hilberdink.SKVW ging opnieuw zoeken naar een andere accommodatie en vond deze aan de Vredenseweg, waar in eerste instantie alleen de jeugd ging spelen. Later gingen ook de seniorenteams erheen en ontstond de behoefte aan een eigen clubgebouw. Op 16 augustus 1969 was het dan zover en werd het nieuwe clubgebouw geopend door wethouder Bent. Hier waren langdurige ambtelijke procedures aan voorafgegaan.In het najaar van 1969 nam Wolter te Winkel het voorzitterschap op zich en werd er ook een dagelijks bestuur gevormd: John Duenk als penningmeester en Frans Bussman als secretaris.

1970-1980

In de zeventiger jarem kwam er steeds meer structuur in de vereniging, zowel op bestuurlijk als sportief niveau. Het eerste elftal begon in het begin jaren zeventig slecht. Onder leiding van trainer Ben Helmink degradeerde het eerste elftal in 1971, met slechts vier punten, naar de tweede klasse GVB.Onder leiding van de nieuwe trainer Hennie Weevers werd het verloren gegane terrein snel heroverd. Met een verjongde ploeg werd het kampioenschap in 1972 binnengehaald, met twee punten voorsprong op AZSV 4. SKVW heeft na later zou blijken 16 jaar in de eerste klasse gespeeld. In deze jaren werd ook invulling gegeven aan het begrip verzorger. Jan Jansen heeft jarenlang deze functie op zijn bijzondere manier ingevuld.

1980-1990

In de jaren tachtig deed het begrip kantine steeds meer zijn intrede binnen de vereniging. Dankzij de inzet en organisatie van Johan Prinsen en enkele vrijwilligers werd hier een goede start mee gemaakt. Heden ten dage is een goed functionerende kantine niet meer weg te denken uit onze verenigingsorganisatie.September 1980 werd er voor het eerst een rommelmarkt georganiseerd. Deze markt is anno 2009 een grootschalig evenement binnen onze vereniging en trekt jaarlijks vele duizenden koopjesjagers.In 1982 werd Appie te Winkel voorzitter van SKVW en hij zou deze functie tot 1990 vervullen.
Begin jaren tachtig startte SKVW met het damesvoetbal.Van 1980 tot 1984 was Paul Knipscheer uit Dinxperlo trainer van de eerste selectie. Daarna was het de beurt aan Harrie Notten uit Groenlo, die zes jaar hoofdtrainer bleef. In 1988 resulteerde dat in het kampioenschap van de eerste klasse en promoveerde SKVW1 naar de vierde klasse KNVB. Als gevolg van dat kampioenschap mocht SKVW naar het Nederlands Kampioenschap voor Afdelingsteams in Zeist, waar een verdienstelijke tweede plaats werd veroverd.
Ook het tweede elftal promoveerde in 1988 naar de KNVB.Midden jaren tachtig telde SKVW acht seniorenteams( zeven heren en één damesteam) en was de jeugd in alle leeftijdsklasse met minstens één team vertegenwoordigd. In 1987 werd Hennie Weevers de nieuwe kantine beheerder.

1990-2000

Op het jubileumfeest in 1990 werden Jan Schreurs, Frans Bussman, Johan Vreeman en Henk Witteveen gehuldigd met de zilveren KNVB speld.
In 1990 werd Jan Onnink voorzitter van SKVW, hij zou 15 jaar voorzitter blijven.Het eerste elftal heeft in de begin jaren negentig onder leiding van Hennie Wevers (van WVC) twee jaar in de tweede klasse gespeeld.In 1996 werd met de inzet van vele vrijwilligers de kantine verbouwd, naar een twee keer zo grote ruimte.In 1997 werd Jan Schreurs benoemd tot ERELID van SKVW,voor zijn jarenlange inzet als vrijwilliger en zijn grote verdienste voor SKVW.De sportieve resultaten in deze jaren waren wisselend maar echt veel kampioenschappen werden er niet behaald. De vereniging groeide gestaag en de verdeling tussen prestatieve en recreatieve teams werd steeds duidelijker.In 1995 overleed Frans Bussman en Appie te Winkel, een geweldig clubman, overleed in 1998.

2000 tot heden

In 2000 vierden wij als vereniging het vijftig jarig jubileum. Er was een uitgebreid feestprogramma met festiviteiten voor zowel de jeugd als de senioren. Uiteraard was er een receptie met een feestavond voor leden voorafgegaan door een reünie. Ook verscheen er een prachtig jubileumboek.
In dat zelfde jaar werd het aantal kleedkamers uitgebreid en kwam er een heuse verzorgingsruimte.Het eerste elftal speelt in jaren 2000 in de vierde klasse van de KNVB. In de begin jaren onder leiding van Marcel Weenk en van 2004 tot en met midden 2007 onder leiding van Ron Wassink uit Zelhem. Met deze hoofdtrainer werd twee keer de nacompetitie gehaald.

Tijdens de nieuwjaarsreceptie van 2003 werd ons jongste en tevens 400ste lid van onze vereniging gehuldigd. (Twan Hietkamp)In 2005 neemt Gerrit te Kolste het voorzittersschap over van Jan Onnink, die bij zijn afscheid tot lid van verdienste word benoemd.Het seizoen 2008-2009 was een jaar van hoogte- en dieptepunten. In dat seizoen overleden vier leden van onze vereniging waaronder ons erelid Jan Schreurs.
Verheugend waren de kampioenschappen van zowel de D2, D3, B2 en A-junioren.
Na 29 jaar eindelijk weer een kampioenscap van de A-junioren, die ook nog de finale van het bekertoernooi haalden (3-1 verlies).

Momenteel zijn er besprekingen gaande met WVC en vv.Winterswijk om in de toekomst mogelijk gezamenlijk op sportpark Jaspers te gaan voetballen.
We gaan als zelfstandige en financieel gezonde vereniging, met een ledental van boven de 400, op weg naar ons 60 jarig jubileum.
Bron:www.skvw.nl

SPORTCLUB KOTTEN
04 APRIL 1932

Historie spcl Kotten

Op 4 april 1932 kwam een zestiental jongens bij cafe Schreurs bijeen om te luisteren naar B. Boxem, die van plan was een voetbalclub op te richten. Zijn betoog sloeg aan, want ze gaven zich meteen op als lid en er werd ook meteen een bestuur gevormd. Dat zag er als volgt uit. G. Beskers werd voorzitter, B. Boxem secretaris en Joh. Schreurs, W. Hesselink en B. Boeijink vormden de rest van het bestuur.

De eerste vijf jaar werd er gespeeld op een terrein van W. Hesselink voor de huur van 25 gulden per jaar. Sportief ging het helemaal niet slecht, want in 1938 speelde men reeds in de eerste klas van de GVB. Men was inmiddels naar een terrein achter café Schreurs verhuisd. Daar stond een timmerwerkplaats en een schuur en deze deden dienst als kleedlokaal. Wassen deed men buiten in teilen en emmers.

Toen kwam de oorlog en sommigen moesten onder de wapenen. Het terrein werd bovendien gebruikt om er loopgraven in aan te leggen. Na de oorlog zijn er nog verschillende hoogte-, maar ook dieptepunten geweest. In 1968 kreeg men een nieuwe kleedgelegenheid en in 1969 kon men een tweede veld in gebruik nemen. Midden jaren zeventig ontgroeide de vereniging de accommodatie en moest men wederom bouwplannen ontplooien. Eerste waren er plannen om een volledig nieuw complex te bouwen achter het verenigingsgebouw Wilhelmina. Pas na enkele jaren heeft men toch besloten om het bestaande complex te herindelen. Er kwam een extra veld bij en er werd een nieuwe kleedaccommodatie gebouwd met bestuurskamer en grote berging. Sportief gezien kende Sportclub Kotten haar hoogtijdagen eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Vijftien jaar heeft het vierde klasse KNVB gespeeld met zelfs één jaar in de derde klasse.

Sportclub Kotten

V.V.VOSSEVELD
04-07-1943

Bestuur Vosseveld Plm.1980

Vosseveld 1 1982

VV RATUM
01-07-1943

Historie vv Ratum

Nadat pogingen om in Huppel, Henxel en Ratum levensvatbare voetbalclubs te stichten mislukten (eis minimaal 40 leden), werd op 1 juli 1943 de VV Ratum opgericht. Voetballen was nagenoeg de enige vorm van amusement in de oorlog. Direct vanaf het begin speelde Ratum in de competitie van de Gelderse Voetbal Bond (GVB), dit in tegenstelling tot andere buurtclubs die veelal in het “wilde” voetbal actief waren. Ratum speelde in de clubkleuren blauw-zwart. Nadat bij de familie Kersjes in Ratum diverse bomen waren gekapt, diverse sloten werden gedempt en de grond met behulp van schoppen en spaden werden geëgaliseerd, bleek de kwaliteit van het veld niet “je dat”. De Club verhuisde naar stuk grasland bij Willink, een eindje achter de steengroeve. Deze grond deed daarvoor dienst als vliegveld van de Luchtstrijdkrachten. Van de luchtmacht werden masten geleend die als doelpalen dienden.

Dat het veld, buiten het voetbal om, domein was van grazende koeien betekende dat voor elke wedstrijd de “koeienflatsen” verwijderd moesten worden, waarna met behulp van zaagsel lijnen werden uitgezet. Het ophangen van doelnetten (gekocht van WVC) en het grasmaaien, het verwijderen van de zwartbonte supporters, het omkleden op het veld, kom daar in de één en twintigste eeuw maar eens mee. Curieus was ook dat de tegenstanders zich in gebouw Emma op ruim een kilometer afstand konden omkleden en dan per fiets naar het veld kwamen. Tja, en dan kwam het wel eens voor dat de enige bal kaduuk ging en per fiets in Winterswijk een andere gehaald moest worden. Het ging Ratum in die dagen niet altijd voor de wind. Voetbal stond voor voor benenbrekerij”. Toen één van de 1^ste elftalspelers een been brak en een aantal anderen pardoes stopten bleken er net voldoende spelers over om met één team door te gaan.

In 1954 werd accommodatie verlaten en verhuisde Ratum naar uitspanning ’t Lappenschaar. De groep leden uit Huppel en Henxel werd groter en spoedig na een tweede team deel aan de competitie. Een vertegenwoordiger van de scheidsrechtersorganisatie noemde Ratum in 1968 “de sportiefste club van Nederland”. Schorsingen van spelers waren zeldzaam. In 1969 startte Ratum als eerste club in Winterswijk met damesvoetbal. Een journalist van een regionale krant zag de dames “met het bruine monster knutselen” . Vanaf dat jaar is het damesvoetbal stevig verankerd binnen de vereniging. Ratum werd nog sfeervoller.

In 1972 werd een tweede veld aangelegd, dat later werd voltooid met lichtmasten (echte en niet zoals in vervlogen tijden jamblikken met lampen erin) en een heuse tribune. Later kwamen er nog twee velden en een oefenhoek bij. Het oudste veld werd weer weiland. Juist dit veld zal bij de oudere leden nostalgische gevoelens oproepen. Diverse kampioenschappen werden daar behaald. Stond je vlak voor tijd voor, dat was het beproefde advies “ros ‘m het bos in”. Ratum heeft zich in de krap zestig jaar van haar gemanifesteerd als een gezonde, levendige en warme club. Er werd enthousiast gespeeld om de punten en op z’n tijd volg overgave gefeest.

WIVOC
29 AUGUSTUS 1967
HOTEL DE KLOMP

Voorzitter:J.Mulder
Penningmeester: F.Knoop
Secretaresse:D.W.Hijink
Leden: B.Wamelink, W.Greven, D.Blomer, C.Kwak.

NOTULEN OPRICHTINGSVERGADERING WIVOC 29 AUGUTUS 1967

De heer J. Mulder heet de 48 aanwezige leden hartelijk welkom en verklaart dat hij er het volste vertrouwen in heeft dat de leden die eerst tegen de fusie waren, er nu volledig achter staan.

Bij punt 2, mededelingen, verklaart de heer Mulder, dat ieder lid een huishoudelijk reglement zal ontvangen. Er wordt gestemd voor een naam van de nieuwe vereniging. Het voorstel van het bestuur was WIVOC. Er kwamen nog enkele namen binnen, maar het werd WIVOC.

Daar de heer Knoop afwezig was, zou de heer Wamelink de begroting toelichten. de begroting werd echter te somber bevonden, maar dat kon alleen in ons voordeel zijn. Veder werd de begroting goed bevonden op een vraag na. de heer Oldenburg vond f 350,00 teveel voor vergaderkosten. De voorzitter verklaarde dit als volgt: de vereniging is nu groter, dus moet er meer vergaderd worden.
Er moeten meer stencils worden gedrukt en er komt een kaartsysteem voor de inning van het contributiegeld, daar dit nog wel eens moeilijkheden oplevert. de contributie wordt als volgt vastgesteld: f 32,50 voor senioren en veteranen, f 27,50 voor leden t/m 16 jaar. Deze f 27,50 vond men echter teveel en na een korte discussie werd het; f 22,50 voor leden t/m 18 jaar en scholieren die een dagschool bezoeken, f 27,50 voor leden van de veteranen-groep die niet aan de competitie deelnemen en f 35,00 voor leden boven 19 jaar.

Reisgeld tot f 2,50 wordt door ieder lid zelf betaald, wat hierboven komt wordt door de vereniging vergoed.

Voor jeugdleden wordt dit bedrag f 2,00. Er kwam iemand met de opmerking, dat de saldi niet op de begroting vermeld waren. De beide verenigingen hadden een batig saldo, maar de zaalhuur van 1966 en 1967 was nog niet voldaan. De uitgaven werden begroot op f 3.850,00, de inkomsten op f 2.945,00. Het verschil hoopt het bestuur door een verloting op te vangen.

De heer Oldenburg wilde de 1e en 2e herengroep trainen, de heer Bakkers nam de training van de 1e damesgroep op zich, de heer de Vries meldde tijdens de rondvraag, dat hij de taak op zich wilde nemen als trainer van de 2e damesgroep en de heer Vlam zou de veteranengroep trainen op voorwaarde, dat deze zich medisch liet keuren im risico’s te vermijden.

Voor de training van de jeugdgroepen meldden zich aan de heer J.Oldenburg, mej.D.Vredenberg, Mej.A. Slagter, de heer J.Vlam en de heer J.Richardson. De trainingsuren stelde het bestuur als volgt vast:

dinsdag 19.00-20.00, veteranen
20.00-21.00, dames II
21.00-22.00, dames I
Vrijdag 20.30-21.30, heren I
21.30-22.30, heren II

Het bestuur stelde voor de kleding wit te houden, daar dit de minste kosten met zich mee zou brengen. er werd gestemd. de meerderheid stemde voor een gekleurd shirt. Er werd een commissie aangewezen bestaande uit mevr. A.Stemerdink, Mevr.T.Winkelhorst en de heren J.Sikkink en J.Richardson, die het model en de kleur zouden uitwerken.

Daar er geen tegenkandidaat opgegeven waren, kon er niet gestemd worden, zodat het voorlopige bestuur het definitieve bestuur werd. Samenstelling: Voorzitter J.Mulder, penningmeester F. Knoop, secretaris D.M.Hijink en de leden van het bestuur B. Wamelink, W.Greven en D. Blomer. het 7e bestuurslid werd C.Kwak, tevens lid van de jeugdcommissie.

In het huishoudelijk reglement zou worden vermeld hoe de bepalingen zijn van het aftreden van het bestuur.

De voorzitter bedankte de overige leden uit het oude bestuur van DIS en dat van WENTERS voor hun verrichte werkzaamheden.

(LATER MEER)